Het was zo’n dag…

Gisteravond schreef ik al dat het zo'n dag was geweest. Zo'n dag met vermoeide, overprikkelde en hoog in emotie schietende kinderen. Eigenlijk kan ik het gerust zo'n week noemen. Herkenbaar? Of gaat bij jou altijd alles van een leien dakje? Vanochtend had ik met een vriendin afgesproken. We wonen maar vier deuren en 100 stappen bij elkaar vandaag en toch was het alweer even geleden. 'Half 10 zijn we er!' Nou, half 10 werd 10.15 uur. Wederom zo'n d...